Friday, 13 October 2017

20 χρόνια εφιάλτες. 20 χρόνια υλικό για ατάκες


Previously on 'Οι επαναλαμβανόμενοι μου εφιάλτες'

Εφιάλτες
Τα όνειρα του σπιτιού της Μάγισσας
...και εφιάλτες (2 of 2)


Επειδή όμως ξέρω ότι θα βαρεθήκατε να τα ξαναδιαβάσετε (αλλά κάθε φορά που τα ξαναδιαβάζω εγώ τα βρίσκω και πιο αστεία) θα σας κάνω μια σύντομη εισαγωγή σχετικά με τους επαναλαμβανόμενους, επί 20+ χρόνια εφιάλτες μου, προτού σας γράψω το νέο κεφάλαιο, το οποίο σας υπόσχομαι, δεν θα σας απογοητεύσει..

Πριν 25 χρόνια, το βράδυ, είχαν μπει κλέφτες το βράδυ, στο πατρικό μου. Δεν μας έκλεψαν τίποτα, γιατί εκείνη την στιγμή είχα σηκωθεί για να πιω νερό. Δεν τους είδα φυσικά, αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Παρόλα αυτά, ήπια το νερό και επέστρεψα στο κρεβάτι μου. Το πρωί ανακαλύψαμε ότι είχαν κλέψει τους από πάνω, σε εμάς όμως μόνο είχαν παραβιάσει τα παράθυρα του σαλονιού, στο μπαλκόνι είχε πατημασιές από λάσπη, και το λάστιχο του ποτίσματος είχε δεθεί στα κάγκελα του μπαλκονιού και χρησιμοποιήθηκε για να πηδήξουν από τον δεύτερο όροφο στο πρώτο.



Πέντε χρόνια μετά άρχισα να έχω εφιάλτες σχετικούς με το γεγονός αυτό. Το μοτίβο, σε μέσες γραμμές ήταν ίδιο. Έβλεπα όνειρο ότι ξύπναγα στο δωμάτιο που κοιμόμουν αλλά είτε ήταν κλέφτες μέσα στο δωμάτιο και με κοίταγαν, είτε προσπαθούσαν να μπουν, είτε τους ξάφνιαζα εγώ. Άλλες φορές τους έβλεπα να είναι κρυμμένοι πίσω από τις κουρτίνες και τους καταλάβαινα γιατί φαινόντουσαν τα παπούτσια τους που εξείχαν. Έτρεχα και τους έσπρωχνα και τους έριχνα κάτω από το μπαλκόνι (για κάποιο λόγο, εκεί που τελείωναν οι κουρτίνες, τελείωνε και το μπαλκόνι), αλλά μόλις ξεμπέρδευα με τον ένα, ανακάλυπτα και άλλων. Μερικές φορές αμυνόμουν με τα γυμνά μου χέρια, άλλες φορές είχα δοκάρια ή μπαστούνια του baseball (κρυμμένα συνήθως κάτω από το κρεβάτι). Αλλά το πιο ενοχλητικό ήταν οι φορές που δεν μπορούσα να κουνηθώ ή να μιλήσω (sleep paralysis) και αυτοί συνέχιζαν να με κλέβουν ανενόχλητοι, ή ακόμη χειρότερα να έρχονται πάνω από το κρεβάτι μου και να αλληλοκοιταζόμαστε για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να λένε τίποτα, ενώ εγώ ήμουν παραλυμένος.

Όταν παντρεύτηκα, τις φορές που δεν μπορούσα να κουνηθώ, προσπαθούσα να φωνάξω. Συνήθως φώναζα ‘Κλέφτες!» ή πιο συχνά «Πούστηδες!». Όταν ξύπναγα όλα αυτά μου φαινόντουσαν πολύ αστεία, αλλά δεν ίσχυε το ίδιο με την σύζυγο που είχε κοψοχωλιαστεί. Φαντάζομαι το ίδιο θα ενοχλήθηκαν και οι γείτονες (πάνω και κάτω), γιατί σίγουρα θα με άκουγαν, τόσο δυνατά φώναζα..

Με τον καιρό άρχισα να βάζω και την σύζυγο στην πλοκή της υποθέσεις. Συνήθως όταν τα έβρισκα μπαστούνια, δηλαδή όταν έπεφταν πάνω στο κρεβάτι μου 3-4 κλέφτες και με το βάρος τους με ακινητοποιούσαν, φώναζα μέσα στον ύπνο μου, αλλά και στο ξύπνιο μου, το όνομα της συζύγου για να έρθει για βοήθεια. Άναβε το φως συνήθως και προσπαθούσε να με ξυπνήσει για να σταματήσω να φωνάζω. Συνήθως τα κατάφερνε. Μερικές φορές μάλιστα μου έλεγε ότι ‘είχε καλέσει ήδη την Αστυνομία’… Αυτό συνεχίστηκε για κάποιους μήνες, μέχρι που σταμάτησα να φωνάζω το όνομα της και άρχισα να φωνάζω το όνομα της αδερφής μου. Την πρώτη φορά της έκανε εντύπωση και αντί να με καθησυχάσει με ρώτησε μέσα στο ύπνο μου γιατί φωνάζω την αδερφή μου και όχι αυτήν. Μέσα στο ύπνο μου της απάντησα: ‘Επειδή όταν φωνάζω εσένα, δεν κάνεις τίποτα!’. Ε, δεν είχα και άδικο.

Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό. Οι ατάκες που βγήκαν από την όλη ιστορία ήταν οι εξής (όλες απαγγέλλονται φωναχτά):

’Κλέφτες!’
’Πούστηδες!’
’Βοήθεια! Πούστηδες!’
’Λυδία, πιάστους!’
’Φωνάξτε την αστυνομία!’
’Σας βλέπω, πούστηδες!’

Αλλά τελευταία είχα στερέψει από νέες ατάκες, μέχρι χτες το βράδυ.

Χτες το βράδυ, στον ύπνο μου, το διαμέρισμα μου δέχτηκε ολόκληρη πολιορκία από κλέφτες οι οποίοι έμπαιναν από παντού. Γενικώς το όνειρο θα μπορούσε να ήταν και ένα tower defense. Έμπαιναν από τις πόρτες, από τα παράθυρα, από τις μπαλκονόπορτες και από το τζάκι. Εγώ προσπαθούσα να τους εξουδετερώσω με γροθιές και λάβες, και ομολογώ τα πήγαινα αρκετά καλά. Δεχόμουν αρκετό ξύλο, αλλά είχα τον έλεγχο της κατάστασης. Μέχρι που έγινε το τραγικό λάθος. Φώναξα στον ύπνο μου ‘Τι κάνεις μωρή μαλακισμένη;’ Μια ατάκα που δεν είχε καμία σχέση με το όνειρο που έβλεπα. Μάλιστα δεν την θυμάμαι καν την ατάκα, αλλά ήταν η ατάκα που ξύπνησε την σύζυγο. Όπως πάντα άνοιξε το φως για να ξυπνήσω αλλά αντί να αρχίσει να μου ψιθυρίζει καθησυχαστικές φράσεις, με αγκάλιασε. 

Μεγάλο λάθος, γιατί αυτό στο όνειρο μου το μετέφρασε ο εγκέφαλος μου σαν έναν κλέφτη που ήρθε από πίσω μου και ξαφνιάζοντας με μου έκανε κεφαλοκλείδωμα ακινητοποιώντας με και έτσι έδωσε την ευκαιρία στους υπόλοιπους κλέφτες να μπουν και να με καταπλακώσουν... Και τότε ξύπνησα, αλλά όχι πριν φωνάξω δυνατά την καλύτερη ατάκα που έχω πει ενώ κοιμάμαι…

’ΠΑΓΙΔΑ! ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ!’




Wednesday, 11 October 2017

Ότι έμαθα για την ζωή, το έμαθα από τα κόμιξ: "Τερματοφύλακας-Γιατρός"

Θυμάστε τον Τερματοφύλακα-Γιατρό. Μια ιστορία στο περιοδικό Αγόρι που διαβάζαμε πιτσιρικάδες; Τώρα θα σας πω για τον Λογιστή-Κουρέα.
Πήγα για κούρεμα στο κομμωτήριο που πηγαίνω χρόνια. Αλλά αυτή την φορά πήρα μια περίεργη απόδειξη αντί για την συνηθισμένη.
Η απόδειξη/τιμολόγιο είχε σφραγίδα και έφερε την επωνυμία ενός λογιστικού γραφείου, αντί για την επωνυμία του κομμωτηρίου στο οποίο είχα πάει.
Όταν το είδα βέβαια, είχα φύγει από το κομμωτήριο. Παρόλα αυτά, επειδή μου έκανε εντύπωση, πήρα τηλέφωνο το λογ.γραφείο. Όταν το σήκωσαν του ρώτησα αν πήρα τηλέφωνο όντως σε λογιστικό γραφείο, και μου απάντησαν καταφατικά. Μετά τους ρώτησα αν κάνουν και κουρέματα, και με ρώτησαν γιατί ρωτάω. Αφού τους εξήγησα μου είπαν ότι έχουν κάνει επέκταση εργασιών δραστηριοτήτων.
Μου φάνηκε πολύ παράξενο όλο αυτό, και αποφάσισα να το ψάξω στο taxisnet αφού γνώριζα το ΑΦΜ τους.
Η παρακάτω φωτογραφία θα σας διασκεδάσει για το επόμενο 10λεπτο σίγουρα. (και το κερασάκι στην τούρτα, πέρα από τις όλες άσχετες δραστηριότητες, είναι ότι τελικά πουθενά δεν αναφέρει "περιποίηση κόμης').


Monday, 2 October 2017

American Lesbian Horror Story

Ο Γιάννης ο συνάδελφος δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις λεσβίες. Ας κάνουν ότι θέλουν, δεν τον πειράζει. Αυτό που τον πειράζει όμως είναι η προβολή που τους γίνεται. Λες και θέλουν να μας το επιβάλουν.

Τις προάλλες ήταν έξαλλος γιατί διάβασε ότι υπάρχει ένα petition που θέλει την Wonder Woman να γίνει bisexual, ώστε να γίνει επιτέλους ένα πραγματικό πρότυπο για τις γυναίκες. Έξαλλος! Γιατί πρέπει να είσαι λεσβία για να είσαι πρότυπο, φώναζε. Του εξήγησα bisexual δεν σημαίνει ακριβώς λεσβία, αλλά παρόλα αυτά δεν μπορούσα να του δώσω και άδικο σε αυτό που έλεγε.

Σήμερα μου λέει. “Είδα με τον ξάδερφο το πρώτο επεισόδιο της νέας σεζόν του American Horror Story. Χάλια, δεν πρόκειται να δω άλλο. Δείχνει την εκλογή του Τράμπ και όσους δεν τον ψήφισαν να κλαίνε και τον ψυχοπαθή δολοφόνο να πανηγυρίζει. Και έχει και δύο λεσβίες.

”Καλά ρε Γιάννη, τόσους ακρωτηριασμούς και αποκεφαλισμούς έχει η σειρά, οι λεσβίες σε πείραξαν;”

”…και η αδερφή του ψυχοπαθή δολοφόνου; Και αυτή λεσβία είναι!

Τρεις λεσβίες δηλαδή; Τώρα αλλάζει το πράμα. Αράπηδες έχει;

Thursday, 21 September 2017

What we have here is failure to communicate ρε μπαγλαμά.

Χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Το σηκώνω.
"Καλησπέρα, να δούμε λίγο το υπόλοιπο μας;"
"Μάλιστα, από που παίρνετε τηλέφωνο"
"Από Καλαμάτα"
"Εννοώ από ποια εταιρία!"

Βλέπεται το πρόγραμμά μας δεν είναι τόσο προηγμένο ώστε να αναγνωρίζει ποιος προμηθευτής παίρνει τηλέφωνο γνωρίζοντας μόνο την περιοχή.

Και αυτό ο διάλογος γίνεται σχεδόν καθημερινά. Γίνεται τόσο συχνά, που πάντα είμαι προετοιμασμένος να τους απαντήσω ανάλογα και καυστικά. Συνήθως τους κάνω πλάκα και τους λέω, "Μέσα από την Καλαμάτα;" ή κάποια αντίστοιχη εξυπνάδα. Τις πιο πολλές φορές μάλιστα δεν εκνευρίζονται καν.

Σήμερα όμως με ξάφνιασαν οι μπαγάσες. Μου την έφεραν και με έπιασαν απροετοίμαστο.

"Καλησπέρα, μπορούμε να δούμε αν λάβατε ένα email μας".
"Μάλιστα, από που το στείλατε;"
"Από Καλαμάτα!"

Wednesday, 30 August 2017

Διάλογοι στο γκισέ εισιτηρίων θερινού σινεμά.

Το θερινό σινεμά στο Μαραθώνα είχε δύο αίθουσες. Στην μια έπαιζε το ‘Μόνο ο Θεός Μπορεί να Μας Συγχωρέσει’. Ή άλλη αίθουσα έπαιζε την Μούμια με τον Τομ Κρούζ.

Μπροστά μας ήταν ένα ζευγάρι. Ο άνδρας μίλαγε με την ταμία στο γκισέ. Ήθελε να μάθει τι ταινίες προβάλλονταν σήμερα. Δεν είχε ιδέα. Προφανώς όπως έπιναν κάποιο χαλαρό ποτάκι  του ήρθε η ιδέα να ‘πάνε σινεμά’.  Πέρα από το ηλίθιο της σκέψης του, αλλά και της στάσης (κάγκουρας), με εκνεύριζε ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι είχα αγχωθεί να μην αργήσω, είχα φτάσει στο τσακ, η ταινία άρχιζε από στιγμή σε στιγμή, και αυτός ήθελε να μάθει τι παίζουν οι αίθουσες.

Και μετά έκανε ερώτηση για τι ταινίες είναι αυτές ακριβώς!

Η υπάλληλος στο γκισέ, του έκανε την χάρη και του απάντησε (με κάπως βαρεμένο ύφος).

”Η ταινία “Μόνο ο Θεός μπορεί να μας Συγχωρέσει” είναι ένα Ισπανικό αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου. “

“Αααα…. Και η Μούμια;”
”Η Μούμια είναι…. η Μούμια!

Τελικά είδαν την Μούμια.

Wednesday, 26 July 2017

O Πλαστικός Στρατός από το Υπερπέραν

Πωωωω. Οι Εξωγήινοι! Θυμάμαι μικρός που τα αγόραζα αυτά με το χαρτζιλίκι μου. Εκτός απο την 'πυραμίδα' που ήταν πολύ ακριβή για το budget μου ακόμα και τότε, το '80 που δεν είχαμε Κρίση.



Τα αγόραζα και σκεφτόμουν 'τι μαλακίες αγοράζω;', γιατί ήταν μια μαλακία. Δεν είχαν ούτε fluff, ούτε κανόνες για να παίξεις. Τα πιο πολλά δεν μπορούσαν καν να σταθούν στα πόδια τους. Ήταν στραβοφτιαγμένα και έπεφταν. Έμοιαζαν με κάτι σκουλικοκαραμελίτσες και με τα gummy bears που ήταν και αυτά της μόδας, αλλά εκείνα μπορούσες να τα φας τουλάχιστον, αυτά όχι. Δεν είχα ιδέα τι σκατά ήταν αυτά τα ημιδιάφανα πλαστικά κουκλάκια. Αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τα αγοράζω.
Θυμάμαι όμως που μετά ανακάλυψα ένα φοβερό κόλπο. Έπαιρνα τον μεγεθυντικό φακό μου, έβγαινα στο μπαλκόνι και με τον ήλιο τα έκαιγα. Έβγαζαν πολύ καπνό και την μπόχα του καμένου πλαστικού. Και μετά έμενα μια τρύπα, σαν να τα είχε κάψει ακτίνα λέηζερ. Αυτό ναι, ήταν πολύ κουλ!
Τώρα έχουν γίνει πάλι της μόδας. Μάλλον επειδή οι περισσότεροι που τα αγόραζαν το '80, τώρα με την Κρίση ζορίζονται και σκέφτονται με τα ροζ γυαλιά της Νοσταλγίας τη ωραία που ήταν το '80, και νομίζουν ότι αν τα αγοράσουν θα τηλεμεταφερθούν εκεί πίσω, με τις ταινίες καράτε που τις μάσαγε το βίντεο μας την ίδια ώρα που εμείς μασάγαμε της πλαστικές πίτσες του ηλεκτρικού φούρνου. Τώρα τα πουλάνε 5 ευρώ το ένα και νιώθω λίγο μαλάκας που τα έκαψα όλα τότε που ο Δικτάτορας Πουρναλικ Μαρούντιακ έκλεψε το Λέηζερ του Άστρου του Θανάτου (τον μεγεθυντικό φακό μου) και το έστρεψε εναντίων του Πλαστικού Στρατού που δυσκολευόταν να σταθεί στα πόδια του, το '80, που είχαμε πιο πολλά λεφτά γιατί δεν είχαμε την Κρίση.

Thursday, 13 July 2017

Δημόσιο κατούρημα

Πριν πολλά χρόνια ενώ περπατούσα σε ένα συνοικιακό δρομάκι είδα έναν μαύρο να την έχει βγάλει έξω, προκλητικά, και να κατουράει, χωρίς να έχει καν στρίψει την πλάτη του προς τους περαστικούς. Έπρεπε κάτι να πω, γιατί υπήρχαν και περαστικοί πιο πίσω. Ε, του είπε με δυνατή φωνή «ΕΠ! Τι κανείς εκεί! Μάζεψε την γρήγορα!». Αλλά όπως ξέρουμε, αν αρχίσει η διούρηση δύσκολα μπορείς να την κόψεις πριν αδειάσεις. Ο μαύρος μου είπε ξαφνιασμένος (και ίσως τρομαγμένος;) «Δύσκολα! Δύσκολα!». Με έπιασαν τα γέλια.

Προχτές, στην Πατησίων είδα άλλον έναν μαύρο να κατουράει στην μέση του δρόμου. Δεν ήταν ο ίδιος, νομίζω. Αυτήν την φορά όμως με πρόλαβε μια γιαγιούλα. Από μακριά του είπε με θυμωμένο ύφος: «What are you doing???» με σπασμένα αγγλικά. Ο μαύρος, ξαφνιασμένος και αυτός, της απάντησε: «DONT LOOK! DONT LOOK!”. Όπως και παλιά, έτσι και τότε, πάλι με έπιασαν τα γέλια.

Thursday, 22 June 2017

Turbo-X και Strip Poker

Όταν απέκτησα το πρώτο μου PC έναν Turbo-X 386, (είχε ήδη προηγηθεί ένας Amstrad και μια Amiga) μου άρεσε πολύ να μπαίνω στα subdirectories των παιχνιδιών και να πειράζω τα αρχείο. Προσποιούμουν ότι ήμουν φοβερός χάκερ, χωρίς όμως να κάνω κάτι το ουσιαστικό, πέρα από το να βλέπω το directory ή να αλλάζω τα ονόματα. Όσο αφορά τον Turbo-X υπολογιστή είχε μια δυνατότητα (όλοι οι Turbo-X την είχαν), που έπρεπε να πατήσεις το κουμπί που έγραφε TURBO για να λειτουργήσει πιο γρήγορα, δηλαδή στην κανονική ταχύτητα που λειτουργούσαν όλοι οι άλλοι.




Θυμάμαι, μέσα στα τόσα πειρατικά παιχνίδια, στα χέρια μου είχε πέσει και το Strip Poker. Αν δεν καταλάβατε, ο σκοπός του παιχνιδιού ήταν να κερδίζεις στο πόκερ για να βλέπεις ημίγυμνες κοπέλες που έχουν πάρει παράξενες και άβολες πόζες στο πάτωμα  Τότε το θεωρούσα μεγάλη υπόθεση να έχω ένα απαγορευμένο παιχνίδι. Οι εικόνες με τις ημίγυμνες κοπέλες ήταν άθλιες, και για να φτάσεις στο σημείο να δεις λίγο γυμνό έπρεπε να σου βγει η πίστη και να κερδίσεις στο πόκερ. Φυσικά δεν είχα ιδέα πως παίζετε το πόκερ, αλλά εκείνες τις εποχές ήταν πιο εύκολο και γρήγορο να μάθεις πόκερ και να παίξεις 3-4 ώρες μέχρι να νικήσεις τον υπολογιστή για να δεις μια γυμνή εικόνα από το να την κατεβάσεις. Μην ξεχνάτε ότι τότε δεν είχαμε το internet.


Μια από τις χακιές που είχα κάνει, και ήμουν πολύ περήφανος τότε, ήταν να κάνω rename τα ονόματα των εικόνων το ένα με το άλλο. Με τον τρόπο αυτό, όταν ξεκίναγε το Strip Poker, η αρχική εικόνα ήταν στην ουσία η τελευταία, και η τελευταία ήταν η πρώτη. H αντίπαλος ξεκινούσε τσίτσιδη και σιγά σιγά ντυνόταν όσο κέρδιζες τις παρτίδες. Αν έχανες καμία παρτίδα, γδυνόταν πάλι. Μου άρεσε να σκέφτομαι ότι είμαι ένας ηθικός, θρήσκος και καλοκάγαθος κύριος που βοηθάω την αντίπαλο μου βάλει κάτι πάνω της, να ορθοποδήσει οικονομικά και να έρθει επιτέλους στο ίσιο δρόμο του Θεού, ενώ αυτή το μόνο που ήθελε ήταν να προάγει τον γυμνισμό και να κυκλοφορεί ντυμένη άσεμνα ή και χωρίς να φοράει τίποτα. Το ξεμπούρδελο!

Tuesday, 28 March 2017

Δεν θα πήδαγε την Σάντρα Μπούλοκ

Ξαφνικά η ησυχία του γραφείου διαταράσσεται με την παρακάτω πρόταση.

"Μου την δίνει η Σάντρα Μπούλογκ".

Μπορεί να σας φαίνεται άσχετο, να πει κάποιος κάτι τέτοιο στα ξαφνικά, αλλά εμείς εδώ έχουμε συνηθίσει σε αυτά.

"Σώπα ρε, δηλαδή δεν θα την πήδαγες".

"Όχι".

"Ξέρεις ποια είναι η Σάντρα Μπούλοκ ρε";

"Ναι, ξέρω".

"Και δεν θα την πήδαγες";

"Όχι. Μου θυμίζει μεγαλοστέλεχος εταιρείας. Σαν αυτές που σου παίρνουν συνεντεύξεις..."




Ναι, τέτοια ακούω σχεδόν κάθε μέρα.

Friday, 3 March 2017

Τότε που συνάντησα τον Danny Trejo στην Μεθώνη.

Είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν σε μια ταβέρνα στην Μεθώνη και αναγνώρισα ανάμεσα στους θαμώνες τον Danny Trejo, πήγα τον χαιρέτησα, πιάσαμε την κουβέντα και στο τέλος με έπεισα να τον ξεναγήσω στα Σπήλαια του Δυρού. Έχω πάει δύο φορές μέχρι στιγμής εκεί και ψιλοβαριώμουν να τρέχω (Trejo) για τρίτη φορά έως εκεί, από την άλλη όμως θα έπαιρνα πολλά hits όταν θα έγραφα την ιστορία στο ιστολόγιο μου. Μετά βέβαια ξύπνησα, αλλά σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει λόγος να αφήσω να πάει χαμένη η ευκαιρία; 

Friday, 3 February 2017

Όπερ σημαίνει: Always leave them asking for more

Συνάδελφος, που το παίζει μορφωμένος μίλαγε στο τηλέφωνο και μεταξύ άλλων πετάει και την φράση ‘…όπερ σημαίνει’.

Είναι η δεύτερη φορά σε ένα μήνα που την χρησιμοποιεί και έπρεπε να βρω έναν τρόπο να μην τον αφήσω να πάρει τον αέρα. Με εκνευρίζουν αυτού του είδους οι φράσεις όταν βγαίνουν απο το στόμα τέτοιων ατόμων. Είναι σαν να βλέπεις έναν κουστουμαρισμένο τύπο να φοράει τσαρούχια. Έκανα ένα γρήγορο google.

‘Λοιπόν, αντί για ‘όπερ σημαίνει’ μπορείς να χρησιμοποιείς και τα παρακάτω: ‘δηλονότι, τουτέστιν, ήγουν.. ή ακόμα και όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, αλλά αυτό είναι λίγο γλωσσοδέτης και μπορεί να την πατήσεις. Εγώ προτιμώ το ‘ήτοι’, που είναι και λίγο sci-fi…’



Έπαθε κόκο-μπλοκο. Και όπως περίμενα έπεσε στην παγίδα μου. Πάντα κράτα το καλύτερο για το τέλος και άφηνε τους να το αναζητούν. Άρχισε να ψελλίζει και η φράση που τελικά κατόρθωσε να σχηματίσει ήταν η παρακάτω:

‘Εεε… Το ήτοι είναι sci-fi; Γιατί;’ 

Το τυρί το είδε, αλλά όχι και την φάκα η οποία μόλις τον παγίδευσε αλλά αυτός ακόμα δεν το είχε καταλάβει.

’Ήτοι, ο εξωγήινος, ρε Βασίλη’.


Wednesday, 4 January 2017

Το πρόβλημα με τις τούρκικες τουαλέτες

-Στην κατασκήνωση που πήγαινα μικρός είχαν τούρκικες τουαλέτες. Μεγάλο πρόβλημα. Τα πιο πολλά παιδάκια, συνηθισμένα στις κανονικές που είχαν σπίτια τους, δεν πήγαιναν σε αυτές με αποτέλεσμα να δημιουργείται μετά έντονο πρόβλημα.

-Έλα ρε. Εμείς είχαμε τούρκικες και στο σχολείο...

-Ναι, εντάξει, και εμείς είχαμε στο σχολείο, αλλά εκεί αρκούσε να αντέξεις 8 ώρες. Στην κατασκήνωση έπρεπε να αντέξεις 2 ολόκληρες εβδομάδες.

Tuesday, 13 December 2016

Πως να χακέψετε θαμώνες ενός μπαρ με το NLP (Νeuro-Linguistic programming).

Σύμφωνα με τη μεθοδολογία του Neurolinguistic programming, μπορεί να γίνει προγραμματισμός νευρολογικών ερεθισμάτων μέσω του λόγου. Όπως δηλαδή προγραμματίζεις έναν υπολογιστή, μπορείς να προγραμματίσεις και έναν άνθρωπο. Αρκεί να ξέρεις την τεχνική. Σας φαίνεται αστείο, αλλά διαβάστε το παρακάτω, πολύ προσωπικό, συμβάν.

Προχτές, Σάββατο, είχε πάει σε γνωστό κακόφημο χαρντ ροκ μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας. Από αυτά που δεν έχουν καλό φωτισμό, το πάτωμα μυρίζει μπύρα, οι θαμώνες έχουν μούσια, μακριά μαλλιά, μπιροκοιλιά και άσχημη ανάσα, και αν θες να δεις γυναίκα, πρέπει να ψάξεις για καμία αφίσα στους τοίχους.

Από ανοησία μου είχα βάλει πουκάμισο με αποτέλεσμα όταν μπω μέσα να είμαι σαν την μύγα μες το γάλα. Με στραβοκοίταγαν όλοι. Όταν ζήτησα μια κόκα κόλα light στον μπαρμαν μου φάνηκε ότι άκουσα γελάκια από πίσω μου, αλλά δεν έδωσα σημασία. Όταν όμως σήκωσα να το ποτήρι μου για να πιω την πρώτη γουλιά, ένας μουσάτος χοντρός έπεσε πάνω. Επίτηδες; Κατά λάθος; Δεν έμαθα ποτέ, γιατί αμέσως, μου ξέφυγε από το στόμα: «Ωχ τον πούστη, μουνί με έκανε!», ακριβώς την στιγμή που άλλαζε το τραγούδι και υπήρχε ένα κενό στην μουσική, με αποτέλεσμα να με ακούσει καθαρά.

Ο χοντρός παρεξηγήθηκε, με ρώτησε ποιόν είπα πούστη, και άρχισε να με σπρώχνει. Όπως με έσπρωξε έπεσα πάνω σε μια άλλη παρέα μουσάτων χοντρών και ξαφνικά βρέθηκε περικυκλωμένος από πέντε κοιλιές με μούσια.

Και εδώ χρησιμοποίησα την Αγκυροβόληση (anchoring), μια γνωστή τεχνική του NLP, για να τους μετατρέψω (χακέψω αν θέλετε) την ‘επιθετική συμπεριφορά’ σε ‘φιλική’.

Σύμφωνα με την τεχνική της Αγκρυροβόλησης, εκμεταλλεύεσαι την αντίδραση που έχει συσχετίσει ένα άτομα χρησιμοποιώντας ένα εξωτερικό ερέθισμα (external stimulus). Ετσι, χρησιμοποιώντας αυτό το εξωτερικό ερέθισμα μπορεί κανείς να βγάλει το άτομο από την λούπα (behavioral loop) του (εδώ εννοούμε την επιθετική συμπεριφορά) και να τον κάνει να αντιδράσει με έναν άλλο, από πριν καθορισμένο, τρόπο. Δεν διαφέρει πολύ από το conditioning του Pavlov με τα σκυλιά και το καμπανάκι. Εδώ, αντί για καμπανάκι θα χρησιμοποιούσα ένα άλλο stimulus ώστε οι χοντροί, να αναγκαστούν να με δουν φιλικά, αντί για εχθρικά.

Αποφάσισα να τους καλησπερίσω και να τους συστηθώ.

”Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Νίκος Γιαννακόπουλος, και ήρθα εδώ για να σας σπάσω στο ξύλο”.

Έκπληκτος, ένας από όλους, μου απαντάει “ΓΙΑ-ΝΑ-ΤΙ;”

“ΓΙΑ-ΝΝΑ-ΚΟ-ΠΟΥ-ΛΟΣ”, απαντάω συλλαβιστά. Είχε μπει το επόμενο τραγούδι (The name of the beast, από τους Iron Maiden) και έπρεπε να φωνάζουμε για να ακούσει ο ένας τον άλλο.

“Νικος Γιαννακόπουλος; Έπαιζες Dragonball, αυτό το παιχνίδι με της κάρτες, το 2001;”

Γιάννη; Εσύ; Gorgoroth the Great;

“Ναι ρε! Ποιος...  Έλα ρε μεγάλε, εσύ είσαι; Που χάθηκες;

“Άσε, έμπλεξα με το κάτι collectible games, εσύ;”

A, εγώ και τα παιδια εδώ, ασχολούμαστε με miniature wargaming. Warhammer 40k!”, μου λέει και σηκώνει την γροθιά του και φωνάζει “Θάνατος στον Κάλπικο Αυτοκράτωρ!”

Την ίδια στιγμή σηκώνουν συγχρονισμένα το χέρι τους και οι άλλοι χοντροί και φωνάζουν και αυτοί: “ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΛΠΙΚΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ!”

”Όχι!”, ψελλίζω, “αυτός που δεν έχει τίποτα, θα έχει ακόμα την πίστη! Κάψτε
τους αιρετικούς. Σκοτώστε τους μεταλλαγμένους. Καθαρίστε τους άπλυτους! Είναι καλύτερο να πεθάνεις για τον αυτοκράτορα παρά να ζήσεις για τον εαυτό σου! Μόνο όταν πεθάνεις παύει το καθήκον σου στον Αυτοκράτωρ”, χωρίς να το καταλαβαίνω ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου,  “Το αίμα μου είναι το νόμισμα του Αυτοκράτωρα. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΞΟΔΕΨΩ ΣΟΦΑ!”, τώρα πια φωνάζω, “Θάνατος στην Προδοτική Λεγεώνα!. ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ! ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΓΙΟΙ…”

K
άπου εκεί θολώνει η μνήμη μου αλλά τώρα ξέρετε γιατί είχα να γράψω κάμποσες βδομάδες στο blog.

Thursday, 21 July 2016

Με την τσέπη γιομάτη δεκαρούλες

Με την τσεπη γιοματη δεκαρουλες να κουδουνιζουν στην τσεπη, κατεβαινα τη δημοσιά και μετα το μπακαλικο του κυρ Νικολα, εμπαινα στην ιδρωμενη δροσια του ισογειου διπλα στον καφενε. Τα ρουθουνια μου εγεμιζαν παιδικη ιδρωτιλα και τα αυτια μου ηχους πνιχτους απο ενα χαρουμενο μακρυνο πολεμο. Σε μιαγωνια ο Σακης επαλευε με το μοχλι του πακμαν και προσπαθουσε να φαει ουλα τα κουλουρια που του δινε ο λαβυρινθος. Στην αλλη μερια ο Μιχαλακης ο Ζουρνας που χε τον τρελο τον αδερφο που σκοτωνε τζιτζικια, μαζευε τις βομβες του Μπομπτζακ που χαν βαλει οι μπολσεβικοι σ ολα τα αρχαια μνημεια. "Προσεχε μη γκρεμισεις την ακροπολη" του εφωναζε ο κυρ-Μενιος που εκαθοταν σε μια πλαστικια καρεγλα και εμετραγε τα ψιλα που του διναμε για να μας τα καμει δεκαρικα.

Κι οταν καμια φορα εφευγε απο τον ισκιο και πηγαινε στον καφενε παραδιπλα να του φτιασει ενα 'γλυκυ βραστον' εβγανε ο Μεμος, το κωλοπαιδο, μια χοντρη κιτρινη πετονια απο την κωλοτσεπη και την εχωνε στην κατω σχισμαδα για να γαργαλησει τα σωθικα της κερματαποδοχης για να παιξει τσαμπα! Διπλα του ο Παναης που ηταν 18 χρονωνε κι επαιζε εκεινο που πολεμας με ενα μαμουνι να πας γυρωγυρω μια εικονα για να δεις τα βυζια μιας ζωγραφισμενης γιαπωνεζας και σε κυνηγανε κατι μπιληδες και κατι σκαρκαμπιθρες χρωματιστες. Δεν εμιλαε πολυ αυτουνο το παιδι. Ηταν σιωπηλο και τα βραδυα εμυριζε σαν ποδι η ανασα του κι ηταν το βλεμμα του θολο σαν νερο απο το λιμανι.


Εβγαλα κι εγω ενα κατοσταρι απο την τσεπη και λογαριαζα τα εξοδα. Θα παιξω ενα Εξέρηον και μετα δυο παιχνιδια με τους καμποηδες και την τραπεζα που εισαι ο σεριφης και ΜΠΑΝ ΜΠΑΝ ΜΠΑΝ σκοτωνεις τους λησταρχους σαν μπουκαρουν στο μαγαζι και θα μου μεινουν και λεφτα να παρω μια γκαζοζα κι ενα μικιμαου που καμε 7 δραχμες τοτε και ο σινεμας ο θερινος ενα πενηνταρι και επαιζε περιπετειες νινζα οπως εκεινη με τον νινζα και τον αλλον νινζα που πολεμαγανε σε μια ταρατσα.

Kι ημουν δεν ημουν επτα χρονων οταν ο πατερας εγυρισε απο τα καραβια και μου φερε την Αταρη απο την Γιαπωνια. Δουλευε στα γκαζιαρικα και εβγανε κατιτις γιατι τοτε εστελναν λεφτα οι Αμερικανοι επειδη ετελειωσε ο πολεμος και ηταν χριστουγεννα θυμουμαι οταν ακουγαμε το καλαντο στη ντοιτσε βελλε και ΓΚΛΙΝΝΝΝΓΚΛΟΝΝΝ κανει το κουδουνι και ανοιγουμε και μπαινει μεσα στο χειμωνιατικο με ενα μεγαλο καφε κουτι!

ΩΡΕ πως το ξεσκισαμε εκεινο το κουντι με τα λιγδιασμενα ροζ δαχτυλακια μας. Και μεσα ειχε ενα πραμα που ηταν σαν να ηρθε απο το ΜΕΛΛΟΝ! Ηταν μια κονσολα σαν του λουστρακου το κουτι, αλλα με καλο γυαλισμενο ξυλο που στην ιαπωνια το λενε ΚΟΝΤΡΑ ΠΛΑΚΕ και ηταν η τελευταια λεξη της μοδος. Ωραιο μηχανακι φιλε μου, το βανες στη συσκευη και ζουσες ατελειωτες ωρες χαρας. Ειχε απανου στη ραχη ενα στομα ανοιχτο γεματο δοντια οπου εβανες την κασετινα για να παιξει η ιστορια. Και μπροστα ειχε ενα σωρο μοχλακια. Ενα το αναβοσβηνε. το αλλο σου εδιαλεγε το παιγνιο, θες καμποηδες; θες αντισφαιριση; θες αροπλανακια; θες πυγμαχια; Ολα τα ειχε. και ενα αλλο μοχλακι πιο εκει κι αλλο ενα παραπερα που δε το χα πειραξει ποτε γιατι εσκουζε ο αδερφος μου "μη το πειραζεις αυτο ρε μαλακα θα το χαλασεις" και μετα ο πατερας μου κατι ελεγε για τη μαμα του χριστου που νομιζα οτι ηταν καμια γειτονισσα.

Και παιζαμε ωρες ατελειωτες! Αφηναμε στο δαπεδο τους κοντηλοφορους και βαζαμε το φισ στην τηλεοραση και χανομασταν για ωρες αναμεσα σε 8 χρωματα και κατι τετραγωνα.. ε μετα εγνωρισαμε τα ναρκωτικα.
Τοτε μια κασετα Αταρη εκαθε δυο μισθους σχεδον. Πηγαμε μια ανοιξη στον Κατραντζο που τοτε με την εισοδο εις τας ευρωπας ανοιξανε οι αγορες κι ειχε φερει πραματεια απο τον απω ανατολη, το μπανγκλαντες, το Τζιμπουτι... και ειχαν φερει νεες κασετες Αταρη που χαν πανω χιλια χρωματα και σχεδια που μας εφερναν την τρελα στο μυαλουδακι μας. Και τραβαγα τον πατερα απο το μανικι 'μπα παρεμαυτο παρεμαυτο' και ρωταε τον πωλητη 'ποσο κανει κυριε, αυτη η μαλακια;' και του πε αυτος και ο πατερας μου κοκκινησε σαν το παπορι και του πε 'κοσιπεντε χιλιαρικα που να τα βρω γαμω τον αντιθεο σου;' και μετα πιαστηκανε στα χερια και φυγαμε και πηγαμε για σουβλακια στου Μανωλαρου.


Και ποιος εδω δε θυμαται τη ρωσσικη εισβολη; τα μαυρα του ΤΕΤΡΙΣ χρονια;

Στην αρχη δε δωσαμε σημασια καμια. Τι να μας πουν εμας, που πολεμουσαμε πολεμικα αεροπλανα και ουφο και εξωγηινους... Που καναμε καρατε και ζιουζιτσου... τα χρωματιστα τουβλακια;



Aλλα το βαλανε εκει διπλα στην πορτα το μηχανακι και καθε τοσο καθοταν κανας μεγαλος βαριεστημενα τιναζε το χερι του ποτε απο δω ποτε απο εκει. Κι επαιζε μια μουσικη φριχτη των μπολσεβικων που σου τρυπαγε τα αυτια και σου καθοταν στο στομαχι και μου θυμιζε θλιμμενες κυραδες να κλαινε στα συντριμια του βλαδιβοστοκ! Αλλα εμεις μονο νινζα, σπεης και σουπερ ατακ παιζαμε.

Αλλα μετα ειδα απανου στο τετρις το Θεμο τον τερματοφυλακα: " Ρε συ Θεμα μηπως τον παιρνεις;" του φωναζω "Παιζεις με τα τουβλακια; αυτο χτες ρε το παιζε η αδερφη του Κοσμα του Μπηθιακα" του κανω " που παιζει με τσι μπιμπιμπω στα παγκακια" του λεω πειραχτικα. Μα δεν εδειξε να τσατιζεται. Μονο συνεχισε να τιναζει τον καρπο του και να παταει σπασμωδικα το κοκκινο κουμπι, που ταν μεγαλο σαν πούλι απο το σκακι και καμια φορα οταν πεινουσα σκεφτομουν οτι ηταν μια μεγαλη καραμελα και το τρωγα!

Και την αλλη μερα καβαλα στο σκαμπω του Τετρις, ο Σακης. Αυτος δεν αφηνε το σπεησινβεντερς ουτε για να χεσει. "Και τωρα τι θα κανουμε ρε σακη; θα γεμισουμε εξωγηινους;" τον εσκουνταγα. Εις ματην!

Την τριτη μερα εβανε στο παλιομηχανημα, κερματα ο Γιωρης που τον φωναζαμε 'τσατσονι' επειδη ολα τα μαρτυραγε στη μανα του την ξιπασμενη που ταν χωρισμενη και βολοδερνε με τον Κωστη τον ανεργο. Κι αυτος τετρις!

Ολοι τετρις; μα τις στον εξαπωδο συμβαινει; Τα παλιοκουμουνια μας τηνε φερανε αλλη μνια! Αυτο συμβαινει, οπως στα λεω!

Σε ενα μηνα ολα τα ουφο ειχαν γεμισει τετρις. Και το αλλο μαγαζι το καινουργιο πιο κατω πισω απο τις μπασκετες, κι εκει επαιζε ο Εθνικος υμνος της Ρωσσιας κι ειχε παντα μια ουρα μεγαλη που φτανε ισαμε τη μπαραλια! Και πανω στην πολη τετρις παντου.

Ηξερα οτι ετοιμαζοταν καποια χοντρη πουστια.